🙏🏼 नमस्कार मंडळी… 🙏🏼

यावेळेस देखील भेटीचा योग वर्षभरानंतरच! योग कुठला – योगायोगच खरं तर… 

लिहावं, व्यक्त व्हावं असं मनात येतं परंतु काही कारणाने पुढे ढकलल्या जातं. मनातली खदखद दाखवण्यापेक्षा मनातला आनंद शेअर करायला मला आवडतं… म्हणून चिडचिड करण्यापेक्षा एखाद्या छानशा विषयावर बोलूयात… 

वय वाढतं म्हणजे नेमकं काय होतं? खरं तर आयुष्यभर आपली स्वतःची स्वतःशीच सतत स्पर्धा सुरु असते… सर्वसामान्य असण्यात काहीच गैर नाही पण आपण इतरांपेक्षा वेगळं असण्याचा प्रयत्न करत असतो… वाढत्या वयासोबत आपल्याला आपल्या क्षमतांची नव्याने ओळख दिसू लागते… यात काहींचा वयानुसार ऱ्हास किंवा उत्कर्ष होतो.. व्यक्तिपरत्वे येणाऱ्या अनुभवांवर हे आधारीत असते.. 

रातराणी किंवा मोगऱ्याचा सुगंध दरवळला तरी लालभडक गुलमोहराकडे मन आकृष्ट होतेच.. पारिजातक किंवा निशीगंध कितीही मोहक दिसत असले तरी सदाफुलीदेखील लक्ष वेधून घेते.. अगदी गुलाब, कमळ, जास्वंद, झेंडू किंवा लिली इतकं सुंदर दिसत नसलं तरी कंपाउंडवरचा बोगनवेल त्याच्या अस्तित्वाची दखल घ्यायला भाग पाडतोच… अगदी असंच माणसाचं असतं… प्रत्येकजण स्वतःमधे परिपूर्ण असतो… तरी स्वतःची तुलना आपण इतरांशी करत राहतो.. खरं तर स्वतःसाठी एखादं गाणं गुणगुणायला लता किंवा किशोरची गरज नसते.. किंवा खेळू वाटलं तर आपण सचिन तेंडुलकरच असणं गरज नाहीये.. हे सगळं समजत असून देखील आपण ते विसरून जाऊन रातराणी किंवा गुलाबाकडेच पहात राहतो.. 

आज विषयच सापडत नाही लिखाणासाठी… 

आधी म्हटलं की एखाद्या छानशा विषयावर बोलूयात… आणि मी हे असं काहीतरी मुद्दा सोडून भरकटत राहतो.. अगदी गप्पांतही असंच होतं… मित्रांसोबत तर तासनतास गप्पा मारल्या तरी गप्पा अपुऱ्याच राहिल्या असं वाटत राहतं… पण मजा असते अशा निरर्थक बडबडीमधेसुद्धा… कामाचा तर एवढा ढिगारा असतो समोर आणि एखादा मित्र किंवा त्याचा फोन आला की टेन्शन कुठल्या कुठे विरून जातं.. तो पण असं काहीतरी तत्वज्ञान पाजळतो कि वाटतं साला हाच आपला तारणहार! त्याची एकेक वाक्यं पण अशी भन्नाट असतात की… ‘टेन्शन लेने का नही रे बाबा.. दुसरे को टेन्शन देने का!’ किंवा ‘टेन्शन को मारो गोली, टेन्शन जायेगा पेन्शन लेने..!’ असली काही पकाऊ वाक्यं ऐकली तरी रोजच्या दगदगीत विसावायला होतं… काय टॉनिक आहे यात ‘उपरवाला जाने’! वांग्याच्या भाजीत मसाला आणि तिखट न टाकता बनवुन खायला लावतात ते मित्र आणि तुम्हीदेखील आनंदाने खाता ती बेचव भाजी.

पहिले दोन परिच्छेद उगाच गंभीर आणि नंतरचा मैत्रीवर… काही सिक्वेन्स तरी आहे का आजच्या लिखाणात! गाण्यात जशी लय असते तशी लिखाणात पण हवी…. नाहीतर लय सोडून गेलेल्या ओळींना पुन्हा सुरात आणायला खूप कष्ट घ्यावे लागतात… पण दरवेळेस अशा नियमात बांधील गोष्टींसोबत बदल म्हणून कधीतरी वेगळ्या वळणावर जाऊन पहायला पण गंमत वाटते… संगीतात रागांमध्ये ठराविक स्वर किंवा स्वरमालिका असते. त्या रागाचे स्वरूप बिघडल्या जाऊ नये म्हणून काही स्वर वर्ज्य असतात ज्यांना विवादी स्वर म्हणतात…. पण कधीतरी अल्प प्रमाणात असे विवादी स्वर रंजकता वाढविण्यासाठी वापरले जातात आणि गाणं सुंदर होऊन जातं. म्हणून आजचा ब्लॉग कदाचित असा तुकड्या-तुकड्यातच एकत्र करतोय. 

प्रत्येक गोष्ट अगदी परिपूर्ण आणि योग्यच हवी असा अट्टाहास आता सोडून देऊन त्या गोष्टी, ते क्षण एन्जॉय करता यायला हवेत… कारण वेड्यासारखं वागलं तर चुकायला होतं आणि शहाण्यासारखं वागून थकायला होतं… मात्र अनुभवांचे असे uncut versions जगायला मजा येते.. पुन्हा गुलाबी झाकाची सदाफुली लक्ष वेधून घ्यायला तयार असते… 🌸

हा ब्लॉग वाचल्यावर ‘काही समजलंच नाही काय लिहिलंय ते’ असं वाटण्याची शक्यता आहे! …..सहमत! अगदी शीर्षकापासून गोंधळ उडाला असेल… ‘कट्यार’मध्ये खांसाहेब त्यांच्या घराण्याची गादी चालवण्याआधी त्वेषाने हे नाट्यपद गातात आणि त्यामध्ये ज्या मवाळ हळव्या सुरांना ते जाऊ द्या म्हणतात; त्यांनाच मी बोलावतोय असं वाटेल…🎶

जाऊ द्या हो… प्रत्येक गोष्ट समजावून सांगितली तर त्यातली मजा निघून जाते… एखाद्या कवितेतला अर्थ कवीला अभिप्रेत असेल तोच तुम्हांला जाणवेल असे नाही ना! कसंय ना मंडळी – अहो, गंमत खरेदी करण्यात नाही… हातात हात घेऊन खरेदी करण्यात आहे… 

भेटू की आता पुढच्या वर्षी… किंवा अधेमधे… नाहीतरी असा नियम थोडाच मानणार आहोत आपण!

🎵 भेटलाच जर असा चुकार सूर.. तर जमवूया ना मैफिल!

• राहुल.
• जून २४, २०२०.