नमस्कार मंडळी

मी जे लिहीन ते खरं लिहीन खोटं लिहिणार नाही…

मला वाटतं कि….मी लिहायला पाहिजे. म्हणजे जमत बिमत वगैरे जरी नसलं तरी लिहायला पाहिजे. म्हणजे भुक्कडची का होईना, पण प्रॅक्टिस रहाते. पण मला आळसामुळे आणि तत्वामुळे तसं करावंसं वाटत नाही. कुठलं तत्व? 🤔 तत्व-बित्व काही नाही.. निव्वळ आळस आहे माझा!! 🤣

मनात भरपूर विचार येतात.. दर्जेदार का काय तसले.. मग लय म्हंजे लय भारी वाटतं… वाटतं की ‘जह्‌न में बात आयी है तो हम बयॉं जरुर करेंगे..’  ते विचार वेळ काढून लिहून काढू वाटतात आणि मग… …वेल मॅनेज्ड मिसमॅनेजमेंट.. लिहायला बसलं की मी कंप्लिट ब्लॅन्क होतो आणि माझ्या डोक्यात परत कधीच कुठलाच विचार येणार नाही, असं मला अचानक वाटू लागतं. याला एक शब्द आहे. तो मला आठवत नाहिये. मी तो आठवायचा प्रयत्न करतोय.. आठवला.. याला विरक्ती येणं म्हणत असावेत. बहुतेक. एकदम प्युअर स्टेट. 🤷🏻‍♂️

मग पुढं काय… ‘हाताची घडी तोंडावर बोट’!

उत्स्फूर्त लिखाणाची प्रेरणा यावी यासाठी खरं तर चांगल्या पुस्तकांचं, लेखांचं सतत वाचन करायला हवं. अशा वेळी मी मात्र वाचनापासून फारकत घेऊन दुसऱ्या गोष्टीत मन गुंतवून ठेवायचा प्रयत्न करतो. हे म्हणजे डॉक्टरकडे न जाता मांत्रिकाकडे जाण्यासारखं आहे खरं! हा काय जादूटोणा आहे हे मला सांगता येणार नाही, पण उपयोग होतो हे मात्र नक्की…

असो..

वर्षभर पेनात शाई भरल्यानंतर अधून मधून पेन शिंपडून तीन वेगवेगळ्या विषयांवर लिहून हा ब्लॉग तयार झाला आहे… ‘अवती-भवती‘, ‘रुखरुख‘ आणि ‘चेहरा‘ अशी या तीन लेखांची नावे.. 

हे सगळं वाचून वैचारिक अपचन झाल्यासारखं वाटेल! इनो घ्यावंसं वाटेल!! त्यामुळे आता पुढं वाचायचं की नाही ते तुमच्या तुम्हीच ठरवा.. बादमे नय बोल्नेका कि बताया नय कर्के ! आमाला कायबी फरक नाय पडुचा… 🤡

मग वाचा, चष्मा घालून…!

अवती-भवती

☘️आयुष्य जगायचं म्हणून सारेच जगत असतात. कुणी लाईफ एन्जॉय करत असल्याचा दावा करत असतात तर कोणी आयुष्य कंठीत असतात.🥀 खरं तर प्रत्येकजण स्वतःमधेच जगत असतो.. तरीपण जगताना काही घटना अशा घडतात की त्यांच्यामुळे जगण्याचा अर्थच बदलून जातो. कांही व्यक्ती अशा भेटतात की त्यांच्यासोबत आयुष्य रंगीत होऊन जातं, स्वतःमधील हरवलेला आनंद पुन्हा सापडतो.. मनातली सारी मरगळ उडून जाते. मन स्वच्छ होतं. ते हसायला लागतं, नाचायला लागतं. मन बोलायला आणि गुणगुणायला लागतं. स्वतःबद्दल विश्वास वाटू लागतो. स्वतःबद्दल ओढ वाढू लागते, प्रेम वाटू लागतं. प्रत्येक गोष्टीत सौंदर्य शोधण्याची मनाला सवय जडते. फुलांमधला मकरंद चाखणाऱ्या भ्रमरासोबत मनही फुलांतला सुगंध हुंगायला वेडं होऊ लागतं.. वाईट विचारांचा मनाला स्पर्शही होत नाही. कोणत्याही आनंदापेक्षा मनाची ही अवस्था सर्वोत्कृष्ट असते. ते सुख अवर्णनीय असतं. नुसतं वाहायचं म्हणून जीवन प्रवाही राहत नाही; तर ते गतिमान होतं.. त्या प्रवाहाला एक उत्फुल्लता येते. येणाऱ्या खाचखळग्यांमधून, दगड-धोंड्यांची पर्वा न करता, त्याकडे दुर्लक्ष करत आयुष्य पुढं धावत राहतं.. प्रत्येकाच्या आयुष्यात अशा व्यक्ती, असे क्षण हमखास येतातच. त्याचा प्रत्येकाने पुरेपूर आनंद अनुभवायला हवा. 

रुखरुख

अनपेक्षित भेट किती आनंद देऊन जाते! आपण नेहमी ज्याला आठवत रहावं, ज्याची भेट व्हावी असं वाटावं अन अचानक तो मनुष्य समोर उभा रहावा..! 🤩

वाटतं, तो क्षण तेथेच थांबावा. 

☘️योगायोग!! फारच मजेशीर गोष्ट आहे. ह्या आनंदाची तुलना कोणाशीच करणं शक्य नाही. आणि त्या भेटीत पुढच्या भेटीची वेळ, ठिकाण ठरवणं. अहाहा! अवर्णनीय. त्या येणाऱ्या भेटीसाठी आतुर राहणं.. त्या दरम्यानच्या वेळेमध्ये स्वतःबरोबर सारं जग घेऊन धावणं.. प्रत्यक्ष भेटीपेक्षा हा काळ फार लोभस असतो. 

आनंदी राहणं आणि आनंद फुलवणं हे ज्याच्या त्याच्या हाती असतं.. विरहापेक्षाही मधुर सुख भेटीमध्ये असते. भेटीमध्ये बोलणं, ऐकत राहणं, समजावणं, समजून घेणं या साऱ्यामधून आनंदाची देवाणघेवाण होते. त्यात पुन्हा आपल्या आवडीचं माणसाची गाठ पडल्यानंतर तर काय बोलावं हे सुद्धा सुचत नाही. नुसता चेहरा फुलत राहतो. शब्द लाजाळू होतात. खरं पाहायला गेलं तर इतकं इतकं बोलायचं असतं मनात पण सुरुवात कोणत्या शब्दाने करावी या गोंधळातच बराच वेळ निघून जातो. भेटीची वेळ संपत येते. भेट संपते. मग पुढच्या भेटीत आज सांगायच्या राहिलेल्या आहेत अशा घटना सांगायच्या असं मनाशी ठरवलं जातं. आणि अशा रुखरुखीतूनच पुढची भेट होते. पुन्हा फुलं फुलून येतात. मन सुगंधी होतं. नंतर अजून एक भेट. अशा भेटी भेटतच रहायला हव्यात ~ आनंदासाठी ~ फुलून येण्यासाठी. 🌺

चेहरा

चेहरे! रोज असंख्य चेहऱ्यांची माणसं पाहतो आपण. काही चेहरे थोडा वेळ आपली छाप पाडून जातात अन विसरले जातात; तर काही चेहरे अर्थहीन भासतात. मात्र या गर्दीत असेही चेहरे सापडतात ज्यांच्यामुळे एखाद्याच्या जीवनाचा चेहरामोहराच बदलून जातो. 

हल्ली चेहऱ्यांपेक्षा मुखवटेच भेटतात प्रत्येक वळणावर. प्रत्येकजण जणू मुखवटा घालूनच वावरतोय. त्यामागचा सुंदर चेहरा लपल्या जातोय. प्रत्येकाकडे काहीतरी सुंदर आहे ह्याची जाणीवच त्यांना होत नाहीये. या धावपळीमध्ये एखादा कोणीतरी मग  स्वतःचा चेहरा घेऊन वावरतो. 😎अगदी बिनधास्तपणे! बिनमुखवट्याचा तो चेहरा पाहिला की सारे ओळखीचे अन अनोळखी मुखवटे त्या चेहऱ्याच्या तेजाखाली झाकोळले जातात. हो! चेहऱ्यातच तेज असतं.. जे खेचून घेतं स्वतःकडे.. बाकीच्या चेहऱ्यांना.. जे लपलेले असतात खोट्याखोट्या मुखवट्यामागे!

चेहऱ्याकडे पाहताक्षणी स्वभावाची ओळख कळते. कितीही लपवायचा प्रयत्न केला तरी चेहरा बोलतोच. भावशून्यता मुळीच नसते कोणत्याही जिवंत चेहऱ्यावर.. आज गरज आहे अशाच बोलक्या चेहऱ्यांची.. हसऱ्या, उदास, निराश, चिंताग्रस्त, मिश्किल, खट्याळ, दुःखी, चिडखोर असे विविध भाव घेऊन फिरणाऱ्या चेहऱ्यांची.. बिनमुखवट्यांच्या चेहऱ्यांची..! तेव्हाच समजेल चेहऱ्यावरील रंगांची गंमत, तेव्हाच बोलू लागतील डोळे अन हसू लागतील चेहरे.. जणू चंद्रच लपलेला दिसेल चेहऱ्यामधे.. 🌝

• राहुल. 
• जून २४, २०२२.