तुमच्या आयुष्यात तुमच्या सवयी किंवा तुमचे छंद तुमची सदैव सोबत करत असतात. जिवंत माणसांकडून आपली अपेक्षा राहते की त्याने किंवा तिने कसं असावं किंवा कसं नसावं, कसं वागावं किंवा वागू नये…. काळानुरूप त्यांच्यात बदल झाले तरी तुमच्या मनातली त्यांची प्रतिमा बदलते. छंदांबद्दल असं होत नाही. तुम्ही त्यांना जोपासता, त्यामध्ये रममाण होऊन जाता… वयाच्या कुठल्याही टप्प्यावर त्यामध्ये बदल होत नाही. आणि त्यामुळेच ते सदैव जवळचे राहतात. मला वाचनाची किंवा गाणी ऐकण्याची/पाहण्याची सवय कधी लागली ते माहिती नाही पण हळूहळू ती वाढत गेली एवढं मात्र नक्की. माझ्या आजोबांच्या वाचनाच्या आणि त्यामधल्या आवडलेल्या ओळींना वहीमध्ये उतरवण्याच्या सवयीचा माझ्या मनावर नकळत प्रभाव पडत गेला असावा… कारण आवडलेल्या गाण्यांच्या दोन-चार ओळी मला फेसबुकवर पोस्ट करायची सवय कधी लागली कोण जाणे! पण तो वहीमधल्या परिच्छेदाचा प्रभाव असावा असं मला राहून राहून वाटतं. नेमक्या शब्दांत योग्य त्या भावना पोहोचवता येणं हे कसब आहे. शिवाय ते अशा लयीत असणाऱ्या ओळींत गवसलं की जाम भारी वाटतं. व्यक्तिगत आयुष्यात आपण असं स्वप्नात वावरल्यासारखं वागू, बोलू शकत नाही किंबहूना ते थोडं बालिश वाटतं. मात्र वाचताना त्यामधून क्षणिक अनुभवाची प्रचिती येते. त्या ओळींमधलं दुःख, वेदना, हुरहूर, त्यातला अवखळपणा, अल्लडपणा, निरागसता, चीड या आणि अशा इतर इमोशन्स आपण जगून येतो. आणि ते खूप प्रामाणिक आणि स्वतःपुरतं असतं. इतरांना सामान्य वाटतील अशादेखील ओळींमधे जेव्हा तुम्हांला अभिप्रेत असणारा अर्थ दिसतो ना तेव्हा मिळणारा आनंद आल्हाददायक असतो.

अशाच काही गाण्यांच्या, कवितेच्या किंवा गज़लेच्या ओळी उदाहरणादाखल सांगतो. सगळ्या ओळी कशा छान लयीत आहेत हे पण तितकेच महत्वाचे! (खरं तर या ओळीत मनात गुणगुणून पाहिल्या तर त्याची मजा द्विगुणित होईल.)

• 

• 

• 

• 

अजुनी रुसून आहे, खुलता कळी खुलेना
मिटले तसेच ओठ की पाकळी हलेना !

• 

• 

रुसल्यावर बोलायचं म्हणजे हार पत्करल्यासारखंच नाही का होणार त्यापेक्षा👇 हे बरं नाही का? 😉

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

👇कधीतरी अपेक्षेपेक्षा वेगळंच घडू लागतं.. सावरण्याची धडपड सुरु असताना कसोटीचे क्षण येतात..!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

काय एकेक भन्नाट उपमा सुचतात कवींना… 👇

• 

• 

👇 … थोडं हवापाण्याबद्दल … 👇

• 

• 

• 

• 

कुठे काहीतरी घडलं तर त्यावर लिहिल्या जाणं हे अगदीच प्रासंगिक वाटतं. त्यापेक्षा जे मनात आहे ते लिहिलं की बरं वाटतं. म्हणून हे सगळं..! आज हे मनात आलं म्हणून आजच्या ब्लॉगमध्ये उतरलं.. किंवा उतरवलं म्हणा हवं तर!

बरोब्बर चार दिवसांनी आषाढी एकादशी आहे. इथे विठूरायाच्या पंढरपूरला पालख्या येऊ लागल्या आहेत. सर्व वातावरण भक्तिमय झालंय. तर मग या ब्लॉगची सांगता संतश्रेष्ठ श्री. ज्ञानेश्वर माऊलींच्या पसायदानातील ओळींनी होण्याइतकं यथायोग्य दुसरं काय असणार!

आधीच दळलेलं आणून ओतलं आहे. ओरिजिनलची सर याला नसणार हे मान्य आहेच, पण “राजहंसाचे चालणे” इ.इ. मुळे माफ करावे ही विनंती. मनात आलेलं प्रामाणिकपणे सर्वांसमोर मांडलंय. वन हॅज टू रिस्क! कारण जगात काय अभिजात किंवा क्लासिक आहे ह्याची परिमाणं वेगवेगळी आहेत. नवीन काही लिहिलेलं नाहीये या ब्लॉगमधे. जुन्याच गोष्टींचा संग्रह आहे. त्यामुळे ह्या प्रकारचा ब्लॉग एक बाईटभरही आवडला नाही तर फार तर Not my cup of tea म्हणता येईल. (गडद काळ्याच्या कसल्या शेड्स बघायच्या ? ए क अ क्ष र क ळे ल त र श प थ ! )

आणि आवडलंच तर… किंवा ‘आक्शी मनातल लिवलय बगा तुमी’ असं वाटलं तर…? तर तेव्हा मात्र एकच करा…

पर्दा चाहे गिर जाए…..
पर तालियाँ बजती रहे…..

(कधी कधी काहीबाही लिहायला कौतुक हवंच असतं !) क्या बोलते भाई (और बहन) लोग ?
अलविदा! भेटू लवकरच! तोपर्यंत..

🙏🏼 बोला पुंडलीकवरदे हरि विठ्ठल श्री ज्ञानदेव तुकाराम पंढरीनाथ महाराज की जय 🙏🏼

• राहुल.
• २४ जून २०२३.